Artikel over Bara Babe in Het Parool: ‘Eetbare ode aan oma uit Suriname’

Bara Babe staat in Het Parool! Zie onderstaand een scan van het artikel. De tekst is onderaan deze pagina te lezen. De kop van het artikel is niet goed, dat heeft BB maar zelf aangepast in de scan. De krant zal natuurlijk hebben bedoeld: ‘Eetbare ode aan voorouders uit India’. Maar als je het over mijn nanie hebt, zij is een hindostaanse dame uit Suriname. 🙂 De kop moet dus zijn: EETBARE ODE AAN OMA UIT SURINAME.

Het Parool plaatste – in de krant van 4 juli – een rectificatie over de kop van het artikel.

———————————————————————————————————-

EETBARE ODE AAN OMA UIT SURINAME
Usha Marhé is de Bara Babe van Nederland. Via internet verkoopt ze bara, een hindoestaanse snack. Die is niet alleen lekker, zegt ze, maar is ook symbool van de kracht van vrouwen.

Langs een van de muren prijkt een wand vol boeken over Suriname. Schrijvers die haar  inspireren, historische werken over haar geboorteland.  In Nederland woont Usha MarhĂ©  inmiddels 22 jaar. “Maar ik begrijp nog altijd niks van dit land,” lacht ze. Er wordt te snel geleefd en te weinig genoten. Er worden ook te weinig verhalen verteld. Verhalen, het liefst gekoppeld aan lekker eten, verbinden mensen, daar is MarhĂ© van overtuigd. Ze is schrijfster, journalist, doceerde aan de Academie voor Journalistiek in Tilburg en gaf Nederlands op de middelbare school. Haar eerste boek, ‘Tapu SjĂ©n/Bedek je schande – Surinamers en incest’, doorbrak een taboe. En nu is er een nieuwe passie: haar eigen internetbedrijf: Bara Babe. Een bara is een vegetarische snack uit de hindoestaanse keuken, met als hoofdbestanddeel oerdibonen.

MarhĂ© heeft er haar keuken voor laten verbouwen en bakt haar bara’s volgens oud familierecept. “Ik heb het van mijn oma geleerd.” Vorig jaar, in Paramaribo, bakte ze de snack nog speciaal voor haar nanie, die inmiddels 87 is. “Ze vond ze erg lekker en heeft me haar asirbaat – haar zegen – gegeven.” Ondertussen gaat het schrijven door.  Een derde druk van haar eerste boek  is onderweg en er zijn ideeĂ«n voor een kookboek. “Met Surinaamse recepten, ook een beetje fusion, die makkelijk te maken zijn.”

Wat ze nastreeft, is een eigen zaak. “Waar je kunt zitten, chillen, vegetarische hapjes kunt eten. Alleen is er in deze fase van mijn bedrijf geen bank die een lening gaat geven.” Gelukkig is er internet, om het bedrijf te ontwikkelen. “Mijn oma’s vader was landbouwer en de eerste in de familie die een boek publiceerde, in 1942, over de kokospalm. Hij had veel fruitbomen en verbouwde groenten. Een deel van de oogst ging naar de markt, wat men zelf nodig had werd gebruikt en de rest werd op  een bankje aan de weg verkocht. Van dat geld werd gespaard. Internet is voor mij de moderne versie van dat bankje aan de weg.”

Voor MarhĂ© is de bara symbool voor de kracht van vrouwen, van haar hindoestaanse voorouders. “Die kwamen, vanaf 1873, als contractarbeiders, vanuit Brits-IndiĂ«  naar Suriname. Drie maanden zaten ze op een stoomboot. Ze kwamen in een land dat ze niet kenden, spraken de taal niet. Vanuit hun herinnering herschiepen  ze hun eigen gerechten, met de ingrediĂ«nten uit het nieuwe land. Ze zaten niet bij de pakken neer. Ik heb geen woorden voor die overlevingskracht.” Zo werd de Indiase vada een Surinaamse bara. “Voor mij is bara soulfood.”

MarhĂ© brengt ook een appelchutney. “In Suriname houden we van scherpe mangochutney. Maar hier groeien geen mangobomen en als je de vruchten importeert, zijn ze halverwege al rijp en zacht.” In Ă©Ă©n maand en tien dagen heeft MarhĂ©, zonder reclame, al zeventig potjes verkocht en weggegeven, tot in Amerika. En opnieuw gaf haar trotse nanie haar goedkeuring. De reacties op haar site zijn enthousiast, zegt vrijgezel MarhĂ©. “Er komen zelfs huwelijksaanzoeken!” ♄

www.barababe.com

Advertenties